Turnus rehabilitacyjny w Okunince
Pod koniec wakacji wybraliśmy się na turnus rehabilitacyjny do Okuninki. Przez dwa tygodnie gościliśmy w Ośrodku Rehabilitacyjno-Wczasowym „Astur”, korzystając z uroków lata i przygotowanych dla nas atrakcji.
Dużo czasu spędzaliśmy nad Jeziorem Białym. Spacerowaliśmy, odpoczywaliśmy na plaży, a chętni mogli popływać rowerkami wodnymi. Była to jedna z naszych ulubionych form aktywności – dostarczyła nam sporo emocji i dobrej zabawy.
Nie mogło zabraknąć także wakacyjnych przyjemności, takich jak wyjścia na pizzę, rybkę, gofry, lody i zapiekanki. Każda z tych wypraw była okazją do oderwania się od codzienności i spędzenia czasu w miłej atmosferze.
Wieczorami spotykaliśmy się przy ogniskach i grillu. Przy muzyce i rozmowach odpoczywaliśmy po całym dniu. Takie spotkania były również doskonałą okazją do integracji.
Podczas turnusu odwiedziliśmy także kilka interesujących miejsc. Byliśmy
w Muzeum i Miejscu Pamięci w Sobiborze, Monasterze Św. Onufrego w Jabłecznej oraz Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej w Kodniu. Wycieczki pozwoliły nam poznać ważne miejsca związane z historią i kulturą regionu.
Dwa tygodnie minęły bardzo szybko. Z Okuninki wróciliśmy wypoczęci i pełni pozytywnych wrażeń. Przywieźliśmy ze sobą nie tylko pamiątki, ale przede wszystkim wiele miłych wspomnień z letniego wyjazdu.
„Szanowni Państwo.
W drugiej połowie sierpnia byłam ze swoim niepełnosprawnym synem na turnusie rehabilitacyjnym w Okunince, gdzie odbywał się też turnus dla grupy podopiecznych z Państwa Domu Pomocy Społecznej.
Jestem głęboko poruszona wielkim sercem, cudowną opieką, pogodą ducha jaką Panie opiekunki wykazywały się każdego dnia. Widywałam też momenty trudniejsze, na które zawsze były reakcje pełne ciepła i zrozumienia, które podopieczni przyjmowali. Turnus był bardzo dobrze przygotowany, nie tylko od strony ośrodka, ale przede wszystkim pod kątem różnorodności zajęć i spędzania czasu. Podopieczni wyglądali na zadowolonych i moim zdaniem byli bardzo dobrze i ciepło zaopiekowani.
Nie mogłam się oprzeć, by tymi spostrzeżeniami podzielić się z cudownymi Paniami na chwilę przed moim wyjazdem, jednak czując pewien niedosyt postanowiłam napisać maila bezpośrednio do DPS. Bardzo proszę o przekazanie go do dyrekcji, Panie mają bardzo trudną pracę i ja jako rodzic dziecka z upośledzeniem umiarkowanym mogę śmiało powiedzieć, że nie bałabym się takiej ekipie powierzyć pod opiekę swojego dziecka. Bardzo proszę o specjalne docenienie tych osób, to prawdziwe Anioły, takich ludzi nam w tym świecie i ciężkich czasach potrzeba. Swoją drogą warto dzielić się dobrymi praktykami, by pewne schematy można było przenosić także w inne miejsca.
Dziękuję za to, że tworzycie takie miejsce na ziemi dla osób, którym jest po prostu w życiu ciężko.
Sercem z Wami i jeszcze raz serdecznie pozdrawiam załogę z Okuninki !!
pozdrawiam,
Magdalena Przybysz”